چون آن جناب به اهواز رسيد فرمود : نيشكرى از براى من جستجو كنيد . بعضى از اهل اهواز كه آنها را عقلى نبود گفتند : اين مرد اعرابى است و نمىداند كه در فصل تابستان نيشكر يافت نمىشود ، پس به آن جناب عرض كردند : اى سيّد ما نيشكر در اين وقت نيست بلكه در فصل زمستان پيدا مىشود . آن جناب فرمود : جستجو كنيد كه به زودى آن را بيابيد . اسحاق بن ابراهيم گفت : به خدا قسم كه طلب نمىكند سيّد من مگر موجود را پس از آن به جميع نواحى و اطراف فرستادند تا اين كه زراعتكاران اسحاق آمدند و گفتند : نزد ما پيدا مىشود و ما ذخيره كرده‌ايم آن را از براى بذر كه بعد از اين زراعت كنيم . پس اين يكى از دليلهاى آن بزرگوار شد و علامت امامت او گرديد . چون آن بزرگوار به مكانى رسيد كه آن را قنتريه مىگفتند ( يا نزد مأمون رسيد ) « 36 » در حالت سجود از او شنيدم كه مىفرمود : حمد مخصوص تو است اگر تو را اطاعت كنم ، و مرا حجّتى نيست اگر تو را معصيت كنم ، و عملى از براى من و از براى غير من نيست در احسان تو ، و مرا عذرى نيست اگر بدى كنم ، و آنچه خوبى به منت رسد از جانب توست اى كريم ! بيامرز هر مرد مؤمن و زن مؤمنه‌اى را كه در مشرق و مغرب زمين هستند . « 37 » راوى گويد چند بار پشت سر آن بزرگوار نماز خوانديم و آن بزرگوار در نمازهاى واجب غير از حمد و سورهء

--> ( 36 ) - ترديد از ما نيست . ( 37 ) - ملا باقر مجلسى مىگويد : حضرت در اهواز در مسجدى نماز خواند و اين دعا را فرمود : لك الحمد ان اطعتك و لا حجّة لى ان عصيتك و لا صنع لى و لا لغيرى في احسانك و لا عذر لى ان اسأت ، ما اصابتني من حسنة فمنك يا كريم ، اغفر لمن فى مشارق الارض و مغاربها من المؤمنين و المؤمنات . به نقل از عمادزاده ، زندگانى امام رضا عليه السّلام ، ص 479 . همچنين ر . ك . به : بحار الانوار ( ترجمهء موسى خسروى ) ، 12 / 5 - 104 .